H a p p y   l i t t l e   s t o m a c h<

Voor een gezondere lifestyle

Complicaties

4 februari 2019

Het duurde 2 maanden voordat ik deze nieuwe blog op papier kon zetten. Ik wil altijd eerlijk met jullie zijn maar ik wist na de operatie niet waar ik de woorden vandaan moest halen. Laten we maar bij het begin beginnen, de thuiskomst uit het ziekenhuis op 29 november 2018.

Ik was ontzettend blij dat ik naar huis mocht na de Gastric Bypass ingreep maar toch zat er ook een heleboel twijfel. In vergelijking met mede-patiënten was ik aanzienlijk zwakker en zieker. Ja ik had natuurlijk last van de nierbekkenontsteking maar het voelde alsof dat niet alles was. Je hele leven wordt over hoop gegooit door de operatie en eten, wat voor iedereen zo normaal is, voelt als een enorme opgaven. Iets wat je weer opnieuw moet leren.

Ik besloot om mezelf af te zonderen van groepsapps met mede-patiënten en me enkel en alleen op mezelf te focussen, kleine stapjes. 

Toch ging het eigenlijk vanaf dag 1 al niet goed met eten. Ik was ontzettend vaak misselijk en kon werkelijk maar 1 hap naar binnen krijgen. Toen ik na enkele dagen thuis zelfs begon over te geven hebben we aan de bel getrokken in het ziekenhuis. Het leek erop dat mijn lichte lactose intolerantie die ik vóór de operatie had was verergerd. Ik moest acuut stoppen met producten waarin lactose zat. Samen met mijn moeder ben ik direct naar de supermarkt gegaan en allerlei lactosevrije alternatieven in huis gehaald. Ik begon weer positief opnieuw. Dit ging ongeveer een kleine week goed waarna alles weer opnieuw begon. 

Ik had erg veel buikpijn, was continu misselijk en ook begon ik weer over te geven. Helaas hield het deze keer niet meer op. Het overgeven werd alsmaar erger waardoor ik zelfs geen water meer kon binnen houden. Toen ik ‘s nachts zelfs bloed moest overgeven was de maat vol voor mijn man. “Wij gaan nú naar de spoed eisende hulp.”

Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis stonden ze mij al op te wachten. Er werden wat onderzoekjes gedaan maar werd al vrij snel weer naar huis gestuurd met de conclusie dat ik ‘waarschijnlijk’ een maagzweer had opgelopen (en dat wil je natuurlijk niet op zo’n klein maagje). Met de voorgeschreven medicijnen gingen wij weer naar huis.

Daar waar ik normaal zo’n enthousiast en positief persoon ben was de positiviteit nu erg ver te zoeken. Ik kon de depri gevoelens en het verdriet niet meer tegenhouden en de grootste gedachten was dan ook “Wat heb ik mezelf aan gedaan?”.
Het was een onderbuik gevoel, ik bleef maar tegen mijn man zeggen dat het niet goed zat. Er klopt iets niet. En oh wat had ik gelijk..

De volgende dag moest ik op controle komen op de afdeling, deze stond al ingepland. Toen ze mij zagen aankomen in de ziekenhuis rolstoel, want lopen daar had ik geen kracht meer voor, ging bij iedereen de alarmbellen rinkelen. Na een gesprek met de chirurg en verpleegkundig specialist werd ik doorverwezen voor een slik echofoto en een CT-scan met contrast vloeistof. Daarnaast was naar huis gaan ook geen optie meer, ik moest hoe dan ook in het ziekenhuis blijven aangezien ik al 3 dagen niet meer had gegeten of gedronken.

De uitslagen kwamen snel en mijn nachtmerrie werd werkelijkheid. Ik had 3 complicaties maar de ergste was toch wel dat mijn oude maag ieder moment kon knappen en dat ik hierdoor direct opnieuw geopereerd moest worden. Op 20 december 2018 ging ik dus wederom onder het mes.